کری مولیگان

او نخستین فعالیت سینمایی خود را با ایفای نقشی مکمل در درام رمانتیک «غرور و تعصب» (۲۰۰۵) به کارگردانی جو رایت آغاز کرد و پس از آن در نقش‌های متنوع تلویزیونی از جمله سریال درام «خانه متروک» (۲۰۰۵) و فیلم تلویزیونی «نورثنگر ابی» (۲۰۰۷) به ایفای نقش پرداخت. نقطه اوج کارنامه مولیگان با بازی در نقش یک دانش‌آموز دختر در دهه ۱۹۶۰ در فیلم بلوغ «یک آموزش» (۲۰۰۹) رقم خورد که برای آن برنده جایزه بفتا برای بهترین بازیگر نقش اول زن شد و نامزدی جایزه اسکار بهترین بازیگر زن را به دست آورد.

مولیگان برای نقش‌آفرینی‌هایش در فیلم کمدی سیاه «زن جوان آتیه‌دار» (۲۰۲۰) و فیلم زندگینامه‌ای «مایسترو» (۲۰۲۳) نامزدهای بیشتری برای جایزه اسکار دریافت کرد. او همچنین در فیلم‌های تحسین‌شده‌ای مانند «هرگز رهایم نکن» (۲۰۱۰)، «رانندگی» (۲۰۱۱)، «شرم» (۲۰۱۱)، «در درون لوین دیویس» (۲۰۱۳)، «دور از اجتماع خشمگین» (۲۰۱۵)، «سافراژت» (۲۰۱۵)، «گل‌های گلی» (۲۰۱۷)، «حیات‌وحش» (۲۰۱۸) و «او گفت» (۲۰۲۲) بازی کرده است. پرفروش‌ترین اثر او تا به امروز درام تاریخی «گتسبی بزرگ» (۲۰۱۳) است.

مولیگان در عرصه تئاتر، نخستین بار در نمایشی از کوین الیوت به نام «چهل چشمک» (۲۰۰۴) در تئاتر رویال کورت به روی صحنه رفت. او اولین حضور خود در برادوی را با بازی در نقش نینا در اجرای مجدد نمایش «مرغ دریایی» اثر آنتون چخوف (۲۰۰۸) تجربه کرد. او بعدها به برادوی بازگشت و در اجرای مجدد نمایش «نورگیر» اثر دیوید هیر (۲۰۱۵) به ایفای نقش پرداخت که برای آن نامزد جایزه تونی برای بهترین بازیگر زن در یک نمایش شد.

مولیگان از سال ۲۰۱۲ سفیر انجمن آلزایمر و از سال ۲۰۱۴ سفیر سازمان «کودکان جنگ» بوده است. او از سال ۲۰۱۲ با مارکوس مامفرد، خواننده و ترانه‌سرا، ازدواج کرده است و حاصل این ازدواج سه فرزند است.