کلویی سونی

سِوینی پس از فارغ‌التحصیلی از دبیرستان، به عنوان مدل مشغول به کار شد و در موزیک ویدیوهایی برای گروه‌های «سونیک یوث» و «لمون‌هدز» ظاهر شد که این امر به کسب عنوان «دختر جذاب» برای او کمک کرد. در سال ۱۹۹۵، او با فیلم «بچه‌ها» نخستین تجربه بازیگری خود را رقم زد و در طول اواخر دهه ۱۹۹۰ با ایفای نقش در فیلم‌هایی مانند «تریز لانژ» (۱۹۹۶) به یکی از بازیگران برجسته در سینمای مستقل تبدیل شد. سِوینی با بازی در نقش «لانا تیسدل» در فیلم درام «پسرها گریه نمی‌کنند» (۱۹۹۹) به شهرت رسید که برای آن نامزد دریافت جایزه اسکار بهترین بازیگر نقش مکمل زن شد.

در طول دهه ۲۰۰۰، سِوینی در نقش‌های مکمل در فیلم‌های مستقل متعددی از جمله «روانی آمریکایی» (۲۰۰۰)، «دیمن‌لاور» (۲۰۰۲)، «هیولای مهمانی» و «داگویل» (هر دو در سال ۲۰۰۳)، و «خرگوش قهوه‌ای» (۲۰۰۴) ظاهر شد. حضور او در فیلم آخر به دلیل صحنه‌ای که در آن رابطه جنسی دهانی واقعی و بدون شبیه‌سازی انجام داد، جنجال زیادی به پا کرد. از سال ۲۰۰۶ تا ۲۰۱۱، سِوینی نقش «نیکولت گرانت» را در سریال «عشق بزرگ» از شبکه HBO ایفا کرد که برای آن در سال ۲۰۱۰ برنده جایزه گلدن گلوب بهترین بازیگر نقش مکمل زن شد. او همچنین در فیلم‌های جریان اصلی مانند «زودیاک» (۲۰۰۷) به کارگردانی دیوید فینچر ظاهر شد و در پروژه‌های تلویزیونی متعددی از جمله سریال بریتانیایی «هیت اند مس» (۲۰۱۲) به ایفای نقش پرداخت و نقش‌های ممکلی در «پورتلندیا» (۲۰۱۳)، دو فصل از سریال «داستان ترسناک آمریکایی»؛ و در سریال‌های نتفلیکس «باک‌لاین» (۲۰۱۵–۲۰۱۷) و «هیولاها: داستان لایل و اریک منندز» (۲۰۲۴) داشت.

سِوینی در سال ۲۰۱۶ با فیلم کوتاه «کتی» نخستین تجربه کارگردانی خود را رقم زد. سومین فیلم او به عنوان کارگردان، «اکوی سفید»، برای جایزه نخل طلا فیلم کوتاه در جشنواره فیلم کن ۲۰۱۹ رقابت کرد. او همچنین همزمان با فعالیت بازیگری، در زمینه طراحی مد نیز فعالیت دارد. در طول سال‌ها، حس مد جایگزین و متفاوت او، شهرت او را به عنوان یک نماد استایل تثبیت کرده است.