جودی فاستر

فاستر حرفه حرفه‌ای خود را به عنوان مدل کودک و بعدها به عنوان یک ستاره نوجوان در فیلم‌های مختلف دیزنی از جمله «ناپلئون و سامانتا» (۱۹۷۲)، «جمعه عجیب» (۱۹۷۶) و «کندل‌شو» (۱۹۷۷) آغاز کرد. او در فیلم کمدی-درام مارتین اسکورسیزی به نام «آلیس دیگر اینجا زندگی نمی‌کند» (۱۹۷۴) به ایفای نقش پرداخت و بار دیگر در فیلم «راننده تاکسی» (۱۹۷۶) با او همکاری کرد؛ نقشی که برای آن نامزد دریافت جایزه اسکار بهترین بازیگر نقش مکمل زن شد. از دیگر فیلم‌های اولیه او می‌توان به «تام سایر» (۱۹۷۳)، «باگسی مالون» (۱۹۷۶)، «دختر کوچکی که در انتهای کوچه زندگی می‌کند» (۱۹۷۶)، «کارنی» (۱۹۸۰) و «روباه‌ها» (۱۹۸۰) اشاره کرد.

فاستر پس از تحصیل در دانشگاه ییل، به نقش‌آفرینی در فیلم‌های بزرگسالان روی آورد و برای بازی در نقش یک قربانی تجاوز در فیلم «متهم» (۱۹۸۸) و نقش کلاریس استارلینگ در فیلم «سکوت بره‌ها» (۱۹۹۱)، دو جایزه اسکار کسب کرد. او همچنین برای فیلم «نل» (۱۹۹۴) نامزد جایزه اسکار شد. از دیگر فیلم‌های برجسته او می‌توان به «سامرسبی» (۱۹۹۳), «ماوریک» (۱۹۹۴)، «تماس» (۱۹۹۷)، «آنا و شاه» (۱۹۹۹)، «اتاق امن» (۲۰۰۲)، «طرح پرواز» (۲۰۰۵)، «مرد درونی» (۲۰۰۶)، «آدم‌کش» (۲۰۰۷)، «جزیره نیم» (۲۰۰۸)، «کشتار» (۲۰۱۱)، «ایلیسیم» (۲۰۱۳)، «هتل آرتمیس» (۲۰۱۸) و «موریتانیایی» (۲۰۲۱) اشاره کرد.

او نخستین تجربه کارگردانی خود را با فیلم «مرد کوچک تیت» (۱۹۹۱) رقم زد و از آن زمان تاکنون فیلم‌هایی چون «تعطیلات خانوادگی» (۱۹۹۵)، «سگ آبی» (۲۰۱۱) و «هیولای پول» (۲۰۱۶) را کارگردانی کرده است. او در سال ۱۹۹۲ شرکت تولید فیلم خود به نام «اگ پیکچرز» را تأسیس کرد. فاستر دو جایزه امی ساعات پربیننده را برای تهیه‌کنندگی فیلم «رقص کودک» (۱۹۹۹) و کارگردانی اپیزودی از سریال «نارنجی همان سیاه است» با عنوان «درخواست لزبین رد شد» در سال ۲۰۱۴ دریافت کرد. او همچنین اپیزودهایی از سریال‌های «قصه‌هایی از تاریکی»، «خانه پوشالی»، «آینه سیاه» و «قصه های لوپ» را کارگردانی کرده است.

گرایش جنسی فاستر در سال ۱۹۹۱ و زمانی که نشریاتی مانند «اوت‌ویک» و «ویلج ویس» در اعتراض به همجنس‌گراستیزی و تراباورستیزی ادعایی در فیلم «سکوت بره‌ها»، ادعا کردند که او لزبین است، به موضوع بحث عمومی تبدیل شد. او در سال ۲۰۰۷، طی سخنرانی در صبحانه «زنان در سرگرمی» نشریه هالیوود ریپورتر که به افتخار او برگزار شده بود، رابطه ۱۴ ساله خود با سیدنی برنارد را به طور علنی تأیید کرد. در سال ۲۰۱۳، او پس از دریافت جایزه سسیل بی. دمیل در هفتادمین مراسم گلدن گلوب، در سخنرانی خود تصمیمش برای آشکارسازی را مطرح کرد که این امر باعث شد بسیاری از رسانه‌ها او را همجنس‌گرا توصیف کنند. برخی منابع خاطرنشان کردند که او در سخنرانی خود از کلمات «همجنس‌گرا» یا «لزبین» استفاده نکرده است.