جولی هریس

هریس در سال ۱۹۴۵، برخلاف میل مادرش که می‌خواست او دختری از طبقه اشراف باشد، در برادوی شروع به کار کرد. او به خاطر بازی در نقش یک دختر منزوی ۱۲ ساله در نمایش «عضو مراسم عروسی» (۱۹۵۰) تحسین شد، نقشی که در نسخه سینمایی آن در سال ۱۹۵۲ نیز تکرار کرد و به خاطر آن نامزد جایزه اسکار بهترین بازیگر زن شد. در سال ۱۹۵۱، توانایی‌های بازیگری او در نقش سالی بولز در اجرای اصلی نمایش «من یک دوربین هستم» به نمایش درآمد که به خاطر آن اولین جایزه تونی خود را کسب کرد. او متعاقباً در نسخه سینمایی این اثر در سال ۱۹۵۵ ظاهر شد.

هریس نقش‌آفرینی‌های تحسین‌شده‌ای در فیلم‌هایی از جمله «تسخیرشده» (۱۹۶۳) و «بازتاب‌هایی در چشمان طلایی» (۱۹۶۷) ارائه داد که در آن مقابل مارلون براندو نقش‌آفرینی کرد. او که یک بازیگر متد بود، جوایز تونی را برای نمایش‌های «چکاوک» (۱۹۵۶)، «چهل قیراط» (۱۹۶۹)، «آخرین خانم لینکلن» (۱۹۷۳) و «زیبای امهرست» (۱۹۷۷) به دست آورد. او همچنین برنده جایزه گرمی و سه بار برنده جایزه امی بود.

هریس در سال ۱۹۷۹ به تالار مشاهیر تئاتر آمریکا راه یافت، در سال ۱۹۹۴ مدال ملی هنر را دریافت کرد و در سال ۲۰۰۲ جایزه یک عمر دستاورد ویژه تونی را کسب نمود.