مارتین اسکورسیزی

اسکورسیزی مدرک کارشناسی ارشد خود را در سال ۱۹۶۸ از دانشکده فرهنگ، آموزش و توسعه انسانی استینهارت در دانشگاه نیویورک دریافت کرد. اولین فیلم بلند او به عنوان کارگردان، «چه کسی در در می‌زند؟» (۱۹۶۷)، برای حضور در جشنواره فیلم شیکاگو پذیرفته شد. در دهه‌های ۱۹۷۰ و ۱۹۸۰، فیلم‌های اسکورسیزی که به شدت تحت تأثیر پیشینه ایتالیایی-آمریکایی و بزرگ شدنش در شهر نیویورک بودند، بر مردانِ خودنما تمرکز داشتند و به موضوعاتی چون جرم و جنایت، مردانگی افراطی، نیهیلیسم و مفاهیم کاتولیکیِ احساس گناه و رستگاری می‌پرداختند. سبک‌های مشخصهٔ او که شامل استفاده گسترده از حرکت آهسته و فریز فریم (قاب‌های ثابت)، روایت گفتار متن، به تصویر کشیدن صریح خشونت شدید و استفاده بی‌محابا از الفاظ رکیک است، برای نخستین بار در فیلم «خیابان‌های پایین شهر» (۱۹۷۳) به نمایش درآمد.

اسکورسیزی با فیلم «راننده تاکسی» (۱۹۷۶) که رابرت دنیرو در آن نقش یک کهنه‌سرباز آشفته جنگ ویتنام را بازی می‌کرد، برنده نخل طلا در جشنواره کن شد. دنیرو با بازی در هشت فیلم دیگر، از جمله «نیویورک، نیویورک» (۱۹۷۷)، «گاو خشمگین» (۱۹۸۰)، «سلطان کمدی» (۱۹۸۲)، «رفقای خوب» (۱۹۹۰)، «کازینو» (۱۹۹۵) و «مرد ایرلندی» (۲۰۱۹)، به عنوان بازیگر ثابت آثار اسکورسیزی شناخته شد. در دهه‌های بعد، او با همکاری‌های پیاپی با لئوناردو دی‌کاپریو در فیلم‌هایی چون «دار و دسته های نیویورکی» (۲۰۰۲)، «هوانورد» (۲۰۰۴)، «رفتگان» (۲۰۰۶)، «جزیره شاتر» (۲۰۱۰) و «گرگ وال استریت» (۲۰۱۳) به موفقیت تجاری دست یافت. او در فیلم «قاتلان ماه گل» (۲۰۲۳) با هر دو بازیگر، یعنی دنیرو و دی‌کاپریو، همکاری کرد. او همچنین فیلم‌های «ساعت ۲۵» (۱۹۸۵)، «رنگ پول» (۱۹۸۶)، «آخرین وسوسه مسیح» (۱۹۸۸)، «معصومیت» (۱۹۹۳)، «کوندون» (۱۹۹۷)، «هوگو» (۲۰۱۱) و «سکوت» (۲۰۱۶) را کارگردانی کرده است.

او در تلویزیون، قسمت‌هایی از سریال‌های اچ‌بی‌او به نام‌های «امپراتوری بوردواک» (۲۰۱۰–۲۰۱۴) و «واینل» (۲۰۱۶)، و همچنین مستند «سخنرانی عمومی» (۲۰۱۰) برای اچ‌بی‌او و مینی‌سرای مستند «وانمود کن این یک شهر است» (۲۰۲۱) برای نتفلیکس را کارگردانی کرده است. او همچنین چندین مستند راجع به موسیقی راک ساخته است که از آن جمله می‌توان به «آخرین والس» (۱۹۷۸)، «راهی به خانه نیست» (۲۰۰۵) و «نوری بتابان» (۲۰۰۸) اشاره کرد. او تاریخ سینما را در مستندهای «سفر شخصی با مارتین اسکورسیزی در میان فیلم‌های آمریکایی» (۱۹۹۵) و «سفر من به ایتالیا» (۱۹۹۹) واکاوی کرده است. اسکورسیزی به عنوان مدافع حفظ و مرمت آثار سینمایی، سه سازمان غیرانتفاعی را بنیان نهاده است: بنیاد فیلم در سال ۱۹۹۰، بنیاد جهانی سینما در سال ۲۰۰۷ و پروژه میراث سینمایی آفریقا در سال ۲۰۱۷.