میخائیل بولگاکف

برخی از آثار او (نمایشنامه «فرار»، تمام آثارش بین سال‌های ۱۹۲۲ و ۱۹۲۶ و برخی دیگر) توسط دولت شوروی و شخص ژوزف استالین ممنوع شدند، زیرا آن‌ها تصمیم گرفته بودند که این آثار «مهاجرت و ژنرال‌های سفید را ستایش می‌کنند». از سوی دیگر، استالین عاشق اقتباس نمایشی بولگاکوف از «گارد سفید» بود که نام بی‌حاشیه‌تر «روزهای توربین» را بر آن گذاشته بودند. گزارش شده است که رهبر شوروی دست‌کم ۱۵ بار به تماشای این نمایشنامه نشست و حتی پس از سقوط بولگاکوف از چشم مقام‌ها، طی تماسی با یک تئاتر شخصاً خواستار اجرای آن شد. با وجود پادرمیانی استالین در این مورد و مسائل دیگر، بولگاکوف تنها در طول زندگی‌اش برای مدتی کوتاه به موفقیت دست یافت. پس از مرگ او، به‌ویژه پس از انتشار رمان «مرشد و مارگریتا» در سال‌های ۱۹۶۷–۱۹۶۶، آثارش مورد ارزیابی مجدد قرار گرفت. او امروزه به‌طور گسترده‌ای به‌عنوان یکی از نویسندگان بزرگ روس در قرن بیستم شناخته می‌شود.