رایان مورفی

او بیشتر به خاطر خلق و تهیه‌کنندگی تعدادی از سریال‌های تلویزیونی از جمله «پاپولار» (۱۹۹۹–۲۰۰۱)، «جراحی پلاستیک» (۲۰۰۳–۲۰۱۰)، «گلی» (۲۰۰۹–۲۰۱۵)، «داستان ترسناک آمریکایی» (۲۰۱۱–اکنون)، «ملکه‌های جیغ» (۲۰۱۵–۲۰۱۶)، «داستان جنایی آمریکایی» (۲۰۱۶–اکنون)، «پوز» (۲۰۱۸–۲۰۲۱)، «۹-۱-۱» (۲۰۱۸–اکنون)، «سیاستمدار» (۲۰۱۹–۲۰۲۰)، «۹-۱-۱: تک‌ستاره» (۲۰۲۰–اکنون)، «رچد» (۲۰۲۰)، «داستان‌های ترسناک آمریکایی» (۲۰۲۱–اکنون)، و «داهمر - هیولا: داستان جفری داهمر» (۲۰۲۲) شناخته می‌شود. مورفی همچنین فیلم اقتباسی سال ۲۰۰۶ بر اساس خاطرات اوگوستن باروز به نام «دویدن با قیچی»، فیلم اقتباسی سال ۲۰۱۰ بر اساس خاطرات الیزابت گیلبرت به نام «بخور، عبادت کن، عشق بورز»، فیلم اقتباسی سال ۲۰۱۴ بر اساس نمایش‌نامه لری کرامر به نام «قلب عادی»، و فیلم اقتباسی موزیکال «پام» در سال ۲۰۲۰ را کارگردانی کرده است.

مورفی شش جایزه امی ساعات پربیننده از ۳۶ نامزدی، یک جایزه تونی از دو نامزدی، و دو نامزدی جایزه گرمی را دریافت کرده است. او اغلب به عنوان «قدرتمندترین مرد» در تلویزیون مدرن شناخته می‌شود، از جمله امضای بزرگترین قرارداد توسعه در تاریخ تلویزیون با نتفلیکس. مورفی به خاطر ایجاد تحولی در داستان‌سرایی فراگیر که «شخصیت‌های به حاشیه رانده شده را به توده‌ها آورد» شهرت دارد.