استیون کینگ

نخستین رمان او، «کری» (۱۹۷۴)، جایگاه او را در ژانر وحشت تثبیت کرد. «فصل‌های مختلف» (۱۹۸۲)، که مجموعه‌ای از چهار رمان کوتاه است، نخستین فاصلهٔ بزرگ او از این ژانر محسوب می‌شد. از جمله فیلم‌هایی که بر اساس داستان‌های کینگ ساخته شده‌اند می‌توان به این موارد اشاره کرد: «کری» (۱۹۷۶)، «درخشش» (۱۹۸۰)، «منطقهٔ مرده» و «کریستین» (هر دو در سال ۱۹۸۳)، «کنارم بمان» (۱۹۸۶)، «میزری» (۱۹۹۰)، «رستگاری در شاوشنک» (۱۹۹۴)، «دولورس کلیبورن» (۱۹۹۵)، «مسیر سبز» (۱۹۹۹)، «مه» (۲۰۰۷) و «آن» (۲۰۱۷).

او همچنین با نام مستعار «ریچارد باکمن» آثار به چاپ رسانده و با نویسندگان دیگر، به‌ویژه دوستش «پیتر استراب» و پسرانش «جو هیل» و «اوئن کینگ»، آثار مشترکی نوشته است. او کارهای غیرداستانی نیز نوشته است، از جمله «رقص مرگ» (۱۹۸۱) و «دربارهٔ نویسندگی: خاطرات یک پیشه» (۲۰۰۰).

او جوایز متعددی را کسب کرده است، از جمله جایزهٔ ا. هنری برای داستان «مردی با کت‌وشلوار سیاه» (۱۹۹۴) و جایزهٔ کتاب لس‌آنجلس تایمز در بخش معمایی/هیجانی برای کتاب «۱۱/۲۲/۶۳» (۲۰۱۱). کینگ همچنین به‌خاطر مشارکت‌های کلی‌اش در ادبیات افتخاراتی کسب کرده است؛ از جمله «مدال مشارکت برجسته در ادبیات آمریکا» در سال ۲۰۰۳، جایزهٔ استاد بزرگ انجمن نویسندگان معمایی آمریکا در سال ۲۰۰۷ و «مدال ملی هنر» در سال ۲۰۱۴. جویس کارول اوتس، کینگ را «نویسنده‌ای درخشان، ریشه‌دار و روان‌شناختی واقع‌گرا» توصیف کرده است که برای او صحنهٔ آمریکا منبع الهام مداوم و فرهنگ عامهٔ آمریکا منبع پهناوری از امکانات بوده است.