وینی جونز

جونز از سال ۱۹۸۴ تا ۱۹۹۹ به عنوان هافبک دفاعی به صورت حرفه‌ای بازی کرد و به‌ویژه برای باشگاه‌های ویمبلدون، لیدز یونایتد، شفیلد یونایتد، چلسی و کویینز پارک رنجرز به میدان رفت. او همچنین با توجه به اصالت ولزی پدربزرگ یا مادربزرگش، برای تیم ملی ولز بازی کرد و کاپیتان این تیم نیز بود. او بیشتر به خاطر دوران حضورش در ویمبلدون به عنوان یکی از اعضای کلیدی گروه معروف «باند دیوانه» به یاد آورده می‌شود؛ او با این باشگاه لندنی توانست در سال ۱۹۸۸ قهرمان فینال جام حذفی فوتبال انگلستان شود، باشگاهی که جونز طی دو دوره حضور بین سال‌های ۱۹۸۶ تا ۱۹۹۸، بیش از ۲۰۰ بازی برای آن انجام داد. او ۱۸۴ بازی در لیگ برتر انجام داد و ۱۳ گل به ثمر رساند. جونز به دلیل سبک بازی بسیار تهاجمی و بدون گذشت فیزیکی خود، شهرت یافت که یکی از خشن‌ترین فوتبالیست‌های تاریخ است؛ تصویری که اغلب باعث شده است در دوران بازیگری‌اش در سینما نیز در نقش جنایتکاران خشن و اوباش کلیشه‌پردازی شود.

به عنوان بازیگر، فعالیت او در سینما و تلویزیون با فیلم «ضامن، بند و دو تفنگ دودکننده» (۱۹۹۸) آغاز شد که به خاطر آن برنده جایزه امپایر برای بهترین چهره تازه وارد شد. سپس برای فیلم «قاپ‌زنی» (۲۰۰۰)، جایزه امپایر برای بهترین بازیگر مرد بریتانیایی را از آن خود کرد. از دیگر آثار برجسته او می‌توان به «سرقت در ۶۰ ثانیه» (۲۰۰۰)، «ماشین چمن‌زنی» (۲۰۰۱)، «سفر اروپایی» (۲۰۰۴)، «اضافی‌ها» (۲۰۰۵)، «ایکس‌من: آخرین ایستادگی» (۲۰۰۶)، «معما» (۲۰۰۷)، «قطار نیمه‌شب برای گوشت» (۲۰۰۸)، «سال اول» (۲۰۱۱)، «کیپ» (۲۰۱۱)، «آتش با آتش» (۲۰۱۲)، «تفنگداران» (۲۰۱۴)، «مک‌گایور» (۲۰۱۶)، «ان‌سی‌آی‌اس: لس آنجلس» (۲۰۱۹)، «زشت بزرگ» (۲۰۲۰) و «آقایان» (۲۰۲۴) اشاره کرد.