شلی دووال

دووال که در تگزاس متولد شد، پس از آنکه توسط رابرت آلتمن، کارگردان، کشف شد، به بازیگری روی آورد. آلتمن تحت تأثیر حضور پرانرژی او قرار گرفت و او را در فیلم کمدی سیاه «بروستر مک‌کلاود» (۱۹۷۰) به کار گرفت. با وجود تردیدش نسبت به بازیگر شدن، او به همکاری با آلتمن ادامه داد و در فیلم‌های «مک‌کِیب و خانم میلر» (۱۹۷۱) و «دزدانی مثل ما» (۱۹۷۴) ظاهر شد. موفقیت بزرگ او با فیلم کالتِ آلتمن به نام «نشویل» (۱۹۷۵) رقم خورد و او با درام «سه زن» (۱۹۷۷) که آن نیز به کارگردانی آلتمن بود، تحسین گسترده‌ای را به دست آورد. او برای این فیلم برنده جایزه بهترین بازیگر زن از جشنواره فیلم کن شد و نامزد دریافت جایزه بفتا برای بهترین بازیگر زن در نقش اصلی گردید. در همان سال، او در یک نقش مکمل (به عنوان نویسنده مجله رولینگ استون) در کمدی رمانتیک و طنز وودی آلن به نام «آنی هال» (۱۹۷۷) ظاهر شد و اجرای برنامه «شنبه شب زنده» را بر عهده گرفت.

در دهه ۱۹۸۰، دووال به خاطر نقش‌آفرینی‌های اصلی‌اش معروف شد؛ از جمله نقش اولیو اویل در نسخه سینمایی لایو-اکشن آلتمن از «پاپای» (۱۹۸۰) و وندی تورنس در فیلم ترسناک استنلی کوبریک به نام «درخشش» (۱۹۸۰). او در فیلم فانتزی تری گیلیام به نام «راهزنان زمان» (۱۹۸۱)، فیلم کوتاه کمدی ترسناک «فرانکن‌وینی» (۱۹۸۴) و کمدی «روکسان» (۱۹۸۷) به ایفای نقش پرداخت. او در نیمه دوم دهه ۱۹۸۰ به تولید برنامه‌های تلویزیونی با مخاطب کودکان و نوجوانان روی آورد و به‌ویژه برنامه‌های «تئاتر قصه‌های پریان» (۱۹۸۷–۱۹۸۲)، «قصه‌ها و افسانه‌های بلند» (۱۹۸۷–۱۹۸۵) (که نامزدی جایزه امی ساعات پربیننده را در سال ۱۹۸۸ برای او به ارمغان آورد) و «کلاسیک‌های کابوس» (۱۹۸۹) را خلق و اجرا کرد.

دووال در طول دهه ۱۹۹۰ به‌صورت پراکنده به کار بازیگری ادامه داد و به‌ویژه در نقش‌های مکمل در تریلر استیون سودربرگ به نام «زیرین» (۱۹۹۵) و اقتباس هنری جیمز به نام «پرتره یک بانو» (۱۹۹۶) به کارگردانی جِین کمپیون ظاهر شد. آخرین نقش‌آفرینی او در فیلم «مِنا از بهشت» (۲۰۰۲) بود که پس از آن از بازیگری بازنشسته شد. دووال سال‌ها از رسانه‌های عمومی دور ماند و زندگی شخصی‌تان را خصوصی نگه داشت؛ با این حال، مشکلات سلامتی او بازتاب گسترده‌ای در رسانه‌ها داشت. پس از ۲۱ سال دوری از بازیگری، دووال با فیلم ترسناک «تپه‌های جنگلی» به عرصه بازیگری بازگشت.

او بر اثر عوارض ناشی از بیماری دیابت در خانه‌اش واقع در بلانکو، در جنوب غربی آستین، تگزاس درگذشت.