استنلی کوبریک

فیلمی که برای نخستین بار او را مورد توجه بسیاری از منتقدان قرار داد، «راه‌های افتخار» (۱۹۵۷) بود؛ نخستین فیلم از سه‌گانه او درباره اثرات ضدانسانی جنگ. بسیاری از فیلم‌های او در ابتدا با استقبالی سرد مواجه شدند، اما سال‌ها بعد به عنوان شاهکارهایی تحسین شدند که تأثیری بنیادین بر نسل‌های بعدی فیلم‌سازان گذاشته بودند. فیلم «۲۰۰۱: یک اودیسه فضایی» (۱۹۶۸) به عنوان اثری پیشگامانه در نظر گرفته می‌شود؛ فیلمی که به خاطر واقع‌گرایی علمی و نوآوری بصری بی‌سابقه در میان فیلم‌های علمی-تخیلی و در عین حال حفظ داستانی مرموز و غیرخطی شناخته شده است. او فیلم خود «پرتقال کوکی» (۱۹۷۱) را پس از آنکه متهم به الهام‌بخشی به جرایم تقلیدی شد و متعاقباً تهدیداتی متوجه خانواده کوبریک گردید، داوطلبانه از اکران در انگلستان خارج کرد. فیلم‌های او تا حد زیادی در گیشه موفق بودند، هرچند «باری لیندون» (۱۹۷۵) در ایالات متحده عملکرد ضعیفی داشت. نویسندگان زنده، آنتونی برجس و استیون کینگ، هر دو از اقتباس‌های کوبریک از رمان‌هایشان یعنی «پرتقال کوکی» و «درخشش» (۱۹۸۰) ناراضی بودند و هر دو نویسنده درگیر اقتباس‌های بعدی از آثارشان شدند. تمام فیلم‌های کوبریک از اواسط دهه ۱۹۵۰ تا زمان مرگش، به جز «درخشش»، نامزد دریافت جوایز اسکار، گلدن گلوب یا بفتا شدند. اگرچه او در چندین نوبت برای جایزه اسکار در بخش‌های فیلم‌نامه‌نویسی و کارگردانی نامزد شد، تنها جایزه فردی او مربوط به بخش جلوه‌های ویژه برای فیلم «۲۰۰۱: یک اودیسه فضایی» بود.

با وجود اینکه تمام فیلم‌های او، به جز دو فیلم اول، از رمان‌ها یا داستان‌های کوتاه اقتباس شده بودند، آثار او توسط جیسون آنکنی و دیگران «اصیل و دوراندیشانه» توصیف شده‌اند. اگرچه برخی منتقدان، به ویژه اندرو ساریس و پائولین کیل، مکرراً آثار کوبریک را تحقیر می‌کردند، اما آنکنی، کوبریک را یکی از «تحسین‌شده‌ترین و تأثیرگذارترین کارگردانان دوران پس از جنگ» با «جایگاهی بی‌نظیر در میان فیلم‌سازان هم‌عصر خود» توصیف می‌کند.